Interview voor Kunstbeeld

Christian van der Kaap (1989) plaatste eind februari een oproep of kunstenaars wilden bijdragen aan zijn nieuwe tijdschrift over eenzaamheid. Op 1 juli 2012 om 12.00 presenteert hij de eerste editie van C.I.N.V.U bij Athenenaeum Nieuwscentrum in Amsterdam. Kunstbeeld sprak met hem over eenzame kunstenaars, tijdelijkheid en tijdschriften: “Eigenlijk gaan alle tijdschriften over eenzaamheid.”

Hoe spreek je de titel eigenlijk uit? Cinvu?

Je spreekt het uit als See I Envy You. Het lijkt een afkorting, maar het is een zin.

Wat heeft het benijden van iemand te maken met eenzaamheid?

In 2010 maakte ik al een werk met die titel en toen kwam ik er achter dat afgunst of jaloezie veel te maken heeft met eenzaamheid. Het gaat over wat jou anders maakt dan de ander.

Waarom wilde je over eenzaamheid juist een tijdschrift maken?

Ik vind het medium heel interessant, want eigenlijk gaan alle tijdschriften over eenzaamheid. Ik heb daar een interessant gesprek over gehad met Amie Dicke, een van de deelnemers die eerder met tijdschriften heeft gewerkt. Zij stelt dat als je een tijdschrift openslaat je geconfronteerd wordt met de kwetsbaarheid van je eigen verlangens. Je ziet bijvoorbeeld Gisele Bündchen in Vogue en denkt ‘hoe kan ik dit ooit bereiken’?  C.I.N.V.U is ook een reactie op wat je ziet in tijdschriften.

Ik zie niet alleen afgunst, maar juist ook werken over onderduiken of outcasts. Komen alle vormen van eenzaamheid aan bod?

Je ziet alleen het perspectief van kunstenaars, daar ben ik me bewust van. Maar eenzaamheid is natuurlijk niet alleen van kunstenaars, het is van iedereen. Maar als kunstenaar maak ik een tijdschrift en het is een tijdelijk medium. Ik had daardoor de vrijheid om een podium te bieden aan mensen die op dit moment bezig zijn met eenzaamheid, het hoefde geen standaardwerk te worden waarin alle soorten eenzaamheid aan bod komen. Het gaat om de resultaten van mijn oproep. Het volgende tijdschrift kan weer heel anders zijn.

Er komt dus een tweede nummer?

Ik vind dat het kunstwerk alleen succesvol kan zijn als er meerdere nummers komen. Ik ben ervan overtuigd dat eenzaamheid een tijdelijke conditie is. Die tijdelijkheid wil ik onderzoeken in een tijdschrift, dat immers ook tijdelijk is. Het tijdschrift reflecteert dus ook op zijn eigen vorm en daarmee is het ook in zijn geheel een kunstwerk.

Het hele tijdschrift is jouw kunstwerk, maar er staan ook teksten in van jou.

In deze eerste editie zit meer van mezelf dan ik van plan was. Ik heb een artikel geschreven over een werk van Rory Pilgrim getiteld Kunnen we de dingen laten zoals ze zijn?. Ik vroeg me af waarom die vraag nou zo’n gevoel van eenzaamheid oproept. In ieder tijdschrift zal de vraag gesteld worden aan een ander, in de volgende editie aan Suzanne Wallinga [voormalig directeur van <TAG>, red.].

Is eenzaamheid belangrijk voor kunstenaars?

Ik denk dat kunstenaars de eenzaamheid opzoeken, om een eigen taal te vinden. Als dan kunst gaat maken, probeer je met alle macht die eigen taal te spreken en hoop je dat andere mensen daarop reageren. Door het project heb ik mensen gevonden met wie ik het over eenzaamheid kan hebben. Dat had ik hiervoor niet. Maar het is niet zo dat je daardoor minder eenzaam wordt.

Komen er allemaal eenzame kunstenaars naar de lancering van het tijdschrift?

Er komen veel mensen die hebben bijgedragen aan het kunstwerk. Of ze ook echt eenzaam zijn weet ik niet, maar ze hebben gereageerd op mijn oproep. De vraag is of die oproep nog steeds geldig is. In de presentatie wil ik proberen invoelbaar te maken hoe al die eenzame mensen zich tot elkaar verhouden. Ik houd nog geheim hoe ik dat ga doen.

Sophia Zürcher-

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.