No country for old men

 

Maken van het deeg (Met Raphael Langmaier en Thom Peters)

Bladzijde uit het tijdschrift (Kunstenaars etiquette, Louise Bourgeois)

Voor- en achter cover van het tijdschrift

In juni 2010 tijdens mijn laatste jaar aan de Gerrit Rietveld Academie (afdeling beeldende kunst) maakte ik mijn eigen tijdschrift. Het tijdschrift droeg de enigmatische titel ‘No Country for Old Men’ (afgeleid van de film van de Coen Brothers, het boek van Cormac McCarthy en een strofe uit de Bijbel). Een onheilspellende zin waarmee ik voelbaar wilde maken dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat we ergens toe behoren.

Het glossy tijdschrift zou daar dus over moeten gaan. Het ging uiteindelijk over het zoeken van een baan, het verdienen van geld, het vinden van een taal of het hebben (of eigenlijk krijgen) van talent. Een belangrijk onderdeel hieruit was een fotoshoot over het maken van deeg (naar het Engelse gezegde making dough, dat geld verdienen betekent). Ik had het idee dat je juist daarmee een heel duidelijke economische waarde en simpele functie in de samenleving te pakken had. Maar het ging over veel meer, het ging over het maken zelf, over ambacht en misschien wel de onzekerheid van het blijven vormen van materiaal. Een eenduidige functie had het dus nog niet.

Een tijdschrift zelf heeft dat wel. Als je een boek kunt vergelijken met een expositieruimte, dan is een tijdschrift als een zolder of een bezemkast. Er staan dingen in die je dierbaar zijn maar waar je normaal geen plek voor hebt en giften die je hebt gekregen van vrienden maar die niet in de inrichting van je huis passen. Maar het is ook een plek waar dingen nog een beetje onopgemerkt voorbij kunnen gaan en waar verraderlijk veel tijd kunt bezigen. Bijzonder aan een tijdschrift is dat het maar een beperkt aantal mensen hoeft aan te spreken (zoals fietstechneuten of artiesten) en  de inherente actuatliteit van diens boodschap. Maar wat zegt het tijdschrift ons over de tijd waarin we leven? Juist door het beperkt aantal mensen dat door een tijdschrift wordt bereikt zijn  kwetsbare doelgroepen in staat zich sterk te profileren. Ze voelen zich gestrekt omdat niet de hele wereld in hen hoeft te geloven. Maar zijn er ook tijdschriften voor diegenen die zichzelf nog moeten overtuigen? En kan de lezer van dat tijdschrift zich ook daar bij betrokken voelen? Deze vragen leidde ertoe dat ik een nieuw tijdschrift wilde maken. Een tijdschrift over eenzaamheid. Want waar horen zij eigenlijk bij?

Een tijdschrift met als doel mensen nieuws-gierig te maken naar eenzaamheid. Met eigen, onorthodoxe en visuele middelen zouden mensen kunnen bijdragen om een tijdelijk beeld te scheppen van hoe eenzaamheid er (voor hen) uit ziet. Met enige
twijfel, bedenk ik me dat als je het woord ‘STILTE’ hardop uitspreekt de betekenis ervan langzaam verdwijnt en zo is dat misschien ook wel met eenzaamheid. Maar juist die tijdelijke, vergankelijke aard van een tijdschrift zou ervoor kunnen zorgen dat het juist die mensen aanspreekt die gehoord willen worden.

 


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.