Een tijdschrift over eenzaamheid?

(Voorbeeldcover)

C.I.N.V.U.  [si ay ɛn vi yu]

OPROEP: Er zijn voldoende tijdschriften die zich richten op kleine niches.Toch is er niet één dat  gericht is op eenzaamheid. Daar komt verandering in! Werk samen met beeldend kunstenaar Christian van der Kaap aan een kunstwerk in de vorm van een tijdschrift dat juist de scheppende kracht van eenzaamheid wil laten zien.
Voel je je geroepen? mail dan jouw bijdrage naar: redactie@cinvu.nl

Een minimale bijdrage!

P.I.I.T.L (Perfect is in the Louvre), James Lee Byars, 1990

P.I.I.T.L (Perfect is in the Louvre), James Lee Byars, 1990

Een kunstwerk en een tijdschrift, hoe zit dat?

Een tijdschrift ontleent zijn bestaansmogelijkheid en misschien wel zijn bestaansrecht normaliter aan de inkomsten uit advertenties, gericht op de doelgroep. Voor dit tijdschrift geldt dat niet, het is volkomen onafhankelijk. Het is in het leven geroepen als een vorm van kunstzinnig onderzoek naar eenzaamheid en bevraagt daarbij ook de functie van het tijdschrift zelf. Hoewel onafhankelijk is het wel het doel van  het tijdschrift om het vorm te laten krijgen door bijdragen van de doelgroep. De initiator, beeldend kunstenaar Christian van der Kaap, stelt zich in zijn werk vaak ten dienste van anderen, met name ambachtslieden. Hij zal voor deze gelegenheid samenwerken met kunstenaars, schrijvers en ontwerpers om te zorgen dat in het eerste nummer alle individuele bijdragen op een bijzondere manier bij elkaar komen in de vorm van een tijdschrift of een kunstwerk. Afhankelijk dus van hoe je het bekijkt!

Waar komt het idee vandaan?

Voor zijn eindexamen aan de Gerrit Rietveld Academie in 2010 richtte hij zijn eerste tijdschrift ‘No Country for Old Men’ op (lees hierover meer). De tijdelijkheid van deze vorm bood een soort vrijheid om het over grote themas te hebben. Toen hij later meer en meer betrokken raakte met het thema eenzaamheid en bekend raakte met het efemere werk en de boeksculpturen van James Lee Byars ontstond het idee voor een tweede uitgave. Voor deze publicatie wil hij in plaats van de nadruk op zijn eigen werk, anderen de kans geven om hier hun stempel op te drukken. Op deze manier komt de beoogde functie van het tijdschrift nog beter tot zijn recht.

Hoe kom je aan geld voor een echte glossy publicatie?

Voor het maken van een kunstwerk moet je andere bronnen aanspreken dan voor het maken van een commercieel interessante publicatie. Als de inkomsten uit l advertenties beperkt zijn kun je uitkijken naar sponsoren: drukkerijen, papierfabrieken of kleinschalige print ateliers. Bijzonder is de interesse die Dichtbij, Coalitie Erbij en Stichting Eenzaamheid voor het project hebben getoond. Zij kunnen helpen met het creëren van draagvlak voor de productie en ook dat is belangrijk! De laatste twee zijn namelijk al enige tijd bezig om eenzaamheid op verschillende manieren bespreekbaar te maken. Voor de eerste editie wordt gestreefd  naar een oplage van 2000-2500 exemplaren.

Hoe gaat het eruit zien?

Het tijdschrift wordt zoals gezegd ontworpen door beeldend kunstenaar Christian van der Kaap. Maar de inhoud wordt verzorgd door mensen die zich aangesproken voelen door het thema eenzaamheid. Dit maakt het vooralsnog tot een onbeschreven blad en dat is best wel spannend!

Wat betekent de titel?

C.I.N.V.U is geen afkorting. Als je de letters in het Engels uitspreekt krijg je de zin: See I envy you (zie, ik benijd jou).

Hoe kun je bijdragen?

Op eigen ingeving of in overleg kun je materiaal voor het tijdschrift voorstellen. Dat kan een foto shoot zijn, een recensie, een origineel of reproductie van een kunstwerk, de weerslag van een lezing, jouw agenda, een instructie voor een performance etc. Hou er bij de keuze voor een bijdrage rekening mee dat het tijdschrift een tijdelijk en actueel medium. Door je inzending  draag je bij aan een nieuw en eigen beeld van eenzaamheid en je helpt bij het vinden van een doelgroep en verbintenis. Bijdragen zijn  mogelijk onder eigen naam, maar ook anoniem. In beide gevallen blijven de rechten van verdere verspreiding voorbehouden aan de maker!

Richtlijnen over de omvang:

Tekst: maximaal 1 A4 (= 520 woorden)
alleen in .doc format [groter in overleg]

Foto: maximaal 5 beelden
Resolutie: 300dpi
min. (1000x1200px)
max. (3000×4000px)
[groter in overleg]

Waar en wanneer kan ik het tijdschrift en mijn bijdrage zien?

Deze website zal gedurende de tijd van de productie dienst doen als voorpublicatie, waarop mensen ook kunnen reageren. Er worden bijdragen geselecteerd en op de website gezet met of zonder vermelding van naam. Zodra de publicatiedatum nadert zullen alle participanten op de hoogte worden gesteld en ontvangen zij  een gratis editie van het tijdschrift en een uitnodiging voor de presentatie!

mail naar: redactie@cinvu.nl

 

No country for old men

 

Maken van het deeg (Met Raphael Langmaier en Thom Peters)

Bladzijde uit het tijdschrift (Kunstenaars etiquette, Louise Bourgeois)

Voor- en achter cover van het tijdschrift

In juni 2010 tijdens mijn laatste jaar aan de Gerrit Rietveld Academie (afdeling beeldende kunst) maakte ik mijn eigen tijdschrift. Het tijdschrift droeg de enigmatische titel ‘No Country for Old Men’ (afgeleid van de film van de Coen Brothers, het boek van Cormac McCarthy en een strofe uit de Bijbel). Een onheilspellende zin waarmee ik voelbaar wilde maken dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat we ergens toe behoren.

Het glossy tijdschrift zou daar dus over moeten gaan. Het ging uiteindelijk over het zoeken van een baan, het verdienen van geld, het vinden van een taal of het hebben (of eigenlijk krijgen) van talent. Een belangrijk onderdeel hieruit was een fotoshoot over het maken van deeg (naar het Engelse gezegde making dough, dat geld verdienen betekent). Ik had het idee dat je juist daarmee een heel duidelijke economische waarde en simpele functie in de samenleving te pakken had. Maar het ging over veel meer, het ging over het maken zelf, over ambacht en misschien wel de onzekerheid van het blijven vormen van materiaal. Een eenduidige functie had het dus nog niet.

Een tijdschrift zelf heeft dat wel. Als je een boek kunt vergelijken met een expositieruimte, dan is een tijdschrift als een zolder of een bezemkast. Er staan dingen in die je dierbaar zijn maar waar je normaal geen plek voor hebt en giften die je hebt gekregen van vrienden maar die niet in de inrichting van je huis passen. Maar het is ook een plek waar dingen nog een beetje onopgemerkt voorbij kunnen gaan en waar verraderlijk veel tijd kunt bezigen. Bijzonder aan een tijdschrift is dat het maar een beperkt aantal mensen hoeft aan te spreken (zoals fietstechneuten of artiesten) en  de inherente actuatliteit van diens boodschap. Maar wat zegt het tijdschrift ons over de tijd waarin we leven? Juist door het beperkt aantal mensen dat door een tijdschrift wordt bereikt zijn  kwetsbare doelgroepen in staat zich sterk te profileren. Ze voelen zich gestrekt omdat niet de hele wereld in hen hoeft te geloven. Maar zijn er ook tijdschriften voor diegenen die zichzelf nog moeten overtuigen? En kan de lezer van dat tijdschrift zich ook daar bij betrokken voelen? Deze vragen leidde ertoe dat ik een nieuw tijdschrift wilde maken. Een tijdschrift over eenzaamheid. Want waar horen zij eigenlijk bij?

Een tijdschrift met als doel mensen nieuws-gierig te maken naar eenzaamheid. Met eigen, onorthodoxe en visuele middelen zouden mensen kunnen bijdragen om een tijdelijk beeld te scheppen van hoe eenzaamheid er (voor hen) uit ziet. Met enige
twijfel, bedenk ik me dat als je het woord ‘STILTE’ hardop uitspreekt de betekenis ervan langzaam verdwijnt en zo is dat misschien ook wel met eenzaamheid. Maar juist die tijdelijke, vergankelijke aard van een tijdschrift zou ervoor kunnen zorgen dat het juist die mensen aanspreekt die gehoord willen worden.

 


Proudly powered by WordPress
Theme: Esquire by Matthew Buchanan.